شادکامی در قرآن
35 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چند سالی است که از سوی برخی از نشریات و سایت¬های اینترنتی، به ویژه در ایام ماه محرّم و صفَر، اسلام و تشیع متهم می شود که دین حزن و اندوه و گریه و ماتم بوده و برنامه خاص و منسجمی برای شادکامی و خوشبختی انسان به خصوص در زندگی این جهانی اش ندارد. آنها با این باور نادرست بسیاری از رفتارهای دینی وشعائر مذهبی را مورد هجمه و تردید قرار می دهند و گاه پای فراتر گذاشته، دین را افیون ملتها می پندارند. البته افراط و تفریط در انجام بعضی از رفتارها و آئین های مذهبی از سوی متدینان و پاره ای کج فهمی های دینی و مذهبی، در به وجود آمدن این نوع پندارها بی تأثیر نبوده است. اما، آیا واقعیت همان است که آنها می پندارند؟ آیا دین اسلام برنامه ای برای سعادت و شادکامی دنیوی انسان ندارد؟ آیا مؤمنان و دینداران نمی توانند شاد باشند و در کنار بندگی خدا و التزام به باورها و رفتارهای دینی، از زندگی خویش لذّت ببرند؟ آیا حزن و اندوه و افسردگی و پژمردگی لازمه دینداری و ایمان است؟ به بیان دیگر آیا از دیدگاه اسلام وضع مطلوب این است که انسان شاد و مسرور باشد یا محزون؟ نوشته حاضر در صدد است تا با مراجعه به آیات قرآن کریم به بررسی این موضوع بپردازد.